Παράγοντες λύτρωσης,  sine qua non,  η «Παιδεία» και το «Κράτος Δικαίου», αφού το έλλειμμα  αμφοτέρων αποτελεί την κύρια αίτια και αιτιατό της παρακμής, τη φάουσα στο σώμα μιας ζώνεκρης  Ελλάδας. Θα φυλάξω τη ζείδωρη ελπίδα που καταυγάζει η αξιωματική διαπίστωση πως η κοινωνία την ώρα της κρίσης είναι περσσότερο επιρρεπής  στις αλλαγές και ότι οι προσλαμβάνουσες  μπροστά στο αίσθημα αδιεξόδου, εξακτινώνουν ουμανισμό,  αλληλεγγύη,  Ύπαρξη.
Τούτες τις μέρες που ενανθρωπίζεται ο Θεός και ο άνθρωπος θεώνεται, με τη νέα και απρόβλεπτη «Ινδικτιώνα» προ των πυλών, τα σύμβολα και οι συμβολισμοί για το μικρό-γίγαντα άνθρωπο, που ο Θεός έπλασε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή Του, δίνουν τις δικές τους ποικιλώνυμες και ποικιλόχρωμες προσλαμβάνουσες,  μπρος στο σπασμένο καθρέπτη της Ύπαρξης.
«Μπουντρούμι με δυο μικρά παραθυράκια ο άνθρωπος», απ' όπου βιγλίζει ουρανό, αναζητάει το Θεό, αρμέγει Ύπαρξη. Τούτες τις μέρες που ενανθρωπίζεται ο Θεός και ο άνθρωπος θεώνεται, κορυφώνεται η υπαρξιακή αγωνία με κέντρο βάρους  τη ζωή και το θάνατο, τον έρωτα και το θάνατο  (όψεις του ίδιου νομίσματος)   και ο άνθρωπος γίνεται, για λίγο μικρός-μέγας φιλόσοφος, σφιγμένος σε ατλάζι από όνειρα, θαύματα, ελπίδα, παραμυθία, απαντοχή. Μόνο που τα παιδιά, γενικά, είναι πιο δυνατά από εμάς, επειδή πιστεύουν περσότερο στα όνειρα και τα θαύματα μέσα από την καρδιά τους.
Κάποτε ένας δημοσιογράφος  βλέποντας το προπτυχιακό πρόγραμμα  του  κορυφαίου Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, παρατήρησε ότι το ποσοστό των υποχρεωτικών μαθημάτων ανθρωπιστικής Παιδείας έφτανε το 22%, εγγίζοντας το 30%, στα κατ' επιλογήν αντίστοιχα. Πλησίασε, λοιπόν,  τον     Πρύτανη και στομφωδώς τον ρώτησε: «Αλήθεια, κύριε Πρύτανη, σε τι θα ωφελήσουν τον πολιτικό μηχανικό οι τόσες πολλές ανθρωπιστικές αφηγήσεις»; Τον κοίταξε ο Πρύτανης και μειλίχια του απάντησε: «Φίλτατε, σας πιάνω αδιάβαστο.
Βιώνουμε ένα Εκπαιδευτικό Σύστημα, που η πολιτική του, αλά ελληνικά, δεν αποτελεί εθνική στρατηγική, αλλά ταξική, κομματική, που διαφοροποιείται από κόμμα σε κόμμα, από κυβέρνηση σε κυβέρνηση, ακόμα – και όχι λίγες φορές – από υπουργό σε υπουργό! Αφορά στην παθογένεια του πολιτικού συστήματος, όπου όλοι έχουμε ταυτίσει την πολιτική με το κράτος, την εκάστοτε κυβέρνηση, το κόμμα.