Κυριακή 08 Ιουλ. 2018
Οι «Εκκλησιάζουσες» του Αλέξανδρου Ρήγα

Δύο μαγευτικές βραδιές μας χάρισε ο Αλέξανδρος Ρήγας, με τη διασκευή της θεατρικής παράστασης «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη. Το Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Ιουλίου, στο κατάμεστο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης», ανέβηκε μια από τις εμβληματικότερες κωμωδίες του Αριστοφάνη και άνοιξε εντυπωσιακά η αυλαία για το Φεστιβάλ «ΙΩΝΙΑ» 2018. Το πολιτιστικά διψασμένο χιώτικο θεατρόφιλο κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει μια προσεγμένη και εντυπωσιακή παράσταση.

Το καλοστημένο σκηνικό, με το καταπράσινο φόντο, δημιούργησαν ένα αρχαιοπρεπές και επιβλητικό περιβάλλον, το οποίο μας μετέφερε νοερά σε μια άλλη εποχή, εκεί όπου ο Αριστοφάνης εμπνεύστηκε τις «Εκκλησιάζουσές» του, οι οποίες αναβίωσαν, μέσα από το πρίσμα του Αλέξανδρου Ρήγα, αποδεικνύοντας, για ακόμη μια φορά, πόσο διαχρονικά επίκαιρη παραμένει η αρχαία κωμωδία. Βασική συνιστώσα, που χαρίζει στο έργο δυναμική και στο σήμερα, η παρακμάζουσα και διεφθαρμένη Δημοκρατία, κοινός παρονομαστής των δύο εποχών. Ίσως να θεωρείται παρακινδυνευμένη και απλουστευτική η εξίσωση των πολιτικών συγκυριών, όμως αναμφίβολα υπάρχουν πολλές ομοιότητες.  Όπως τότε, έτσι και στη σύγχρονη Ελλάδα, την οικονομική άνθηση και την ευμάρεια, διαδέχεται η παρακμή και η οικονομική ύφεση.  Τα ανθρώπινα πάθη, το ήθος του ανθρώπου και η μετάλλαξή του, όταν αναλάβει εξουσία, διατρέχουν την πορεία του ανθρώπου και εξακολουθούν να καθίστανται εφαλτήριο, για την παραγωγή καλλιτεχνημάτων υψηλής πνοής.

Στοιχεία του κλασικού θεάτρου, μελωδίες από το Βυζάντιο και τη Δηµοτική Παράδοση, δεδομένα της σύγχρονης πολιτικής επικαιρότητας, αλλά και χαρακτήρες-σύμβολα ― όπως ο φιλόδοξος πολιτικός, ο λαοφιλής οραματιστής που εξισώνεται με τον «τύραννο», όταν αποκτήσει δύναμη, ο επαναστάτης-κομμουνιστής που συμβιβάζεται, όταν καταφέρει να λάβει και εκείνος μερίδιο εξουσίας και πλούτου, η ηλικιωμένη απόγονος της ένδοξης οικογένειας που εδραίωσε τη Δημοκρατία η οποία ενσαρκώνει τη χρεωκοπημένη Δημοκρατία ― έχουν συνδυαστεί περίτεχνα και χαρίζουν άφθονο γέλιο, αλλά και βαθύ προβληματισμό. Όλα αυτά καταλήγουν όχι τόσο σε μια απαισιόδοξη ή ακόμη και μηδενιστική, για πολλούς, προσέγγιση της πολιτικής ζωής, αλλά σε μια αχτίδα φωτός, σε ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα, δια στόματος, μάλιστα, του βετεράνου ηθοποιού Γιώργου Κωνσταντίνου, υπενθυμίζοντάς μας πως όλοι μαζί, οι φαινομενικά ανίσχυροι, ενωμένοι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα και να ελλιμενίσουμε μόνοι μας το πλοίο της πατρίδας μας.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Αλέξανδρου Ρήγα είναι ότι καταφέρνει να αναδείξει το μεγαλείο της Ελλάδας, μέσα σε τρεις ώρες. Τον χορό απαρτίζουν γυναίκες που καταφθάνουν από κάθε σημείο όπου έζησαν ποτέ Έλληνες (Ιταλία, Πόντο κ.α.) και εξακτίνωσαν τον πολιτισμό μας, φέρνοντας μαζί τους τα τοπικά τους ιδιώματα, ένα στοιχείο που αξιοποιείται κωμικά. Οι ερμηνείες των ανδρών που υποδύονται τις Εκκλησιάζουσες, καθώς και της μοναδικής γυναίκας, της Σοφίας Μουτίδου η οποία υποδύεται τη μητέρα του Βλέπυρου, είναι μοναδικές και χαρίζουν απλόχερα το γέλιο. Ιδιαίτερη μνεία αρμόζει να γίνει στο υποκριτικό ταλέντο του Αντώνη Λουδάρου ο οποίος, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, κέρδισε τις εντυπώσεις. Με δεξιοτεχνία ο Αλέξανδρος Ρήγας έκανε ρητή αναφορά στο φλέγον ονοματολογικό ζήτημα, παρουσιάζοντας τη Μακεδονίτισσα να χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης. Η είσοδός της, μάλιστα, στη σκηνή κυματίζοντας τη σημαία της Βεργίνας, προκάλεσε το ένθερμο χειροκρότημα του κοινού.

Οι «Εκκλησιάζουσες δεν ήταν παρά η απαρχή της πολλά υποσχόμενης, για το πολιτιστικό μέλλον της Χίου, συνεργασίας του Διεθνούς Κέντρου Παιδείας και Πολιτισμού «ΙΩΝΙΑ»…

Μοιραστείτε το: