του Χρίστου Στεργ. Μπελλέ

chbelles@gmail.com

Παράγοντες λύτρωσης,  sine qua non,  η «Παιδεία» και το «Κράτος Δικαίου», αφού το έλλειμμα  αμφοτέρων αποτελεί την κύρια αίτια και αιτιατό της παρακμής, τη φάουσα στο σώμα μιας ζώνεκρης  Ελλάδας. Θα φυλάξω τη ζείδωρη ελπίδα που καταυγάζει η αξιωματική διαπίστωση πως η κοινωνία την ώρα της κρίσης είναι περσσότερο επιρρεπής  στις αλλαγές και ότι οι προσλαμβάνουσες  μπροστά στο αίσθημα αδιεξόδου, εξακτινώνουν ουμανισμό,  αλληλεγγύη,  Ύπαρξη.

Στα περιορισμένα πλαίσια του άρθρου  θα εστιάσουμε στο έλλειμμα κράτους και δη κράτους δικαίου. Αμείλικτα τα ερωτήματα: Μπορούμε να ξεπεράσουμε τα συσσωρευμένα προβλήματα με ένα κράτος δικαίου; Και πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτό το κράτος, όταν οι πολίτες του κουβαλούν αυτή τη νοοτροπία;

Θέματα  νοοτροπίας δεν τίθενται ούτε λύνονται εύκολα. Σ' όλο τον κόσμο υπάρχουν κλέφτες, εγκληματίες, διεφθαρμένοι, ποικιλώνυμοι παραβάτες δικαίου.  Όλοι οι συμπατριώτες, χάριν παραδείγματος, που μεταναστεύουν στις αναπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης ούτε απενδύονται τη νοοτροπία τους πριν αναχωρήσουν ούτε περνούν στα σύνορα από ηλεκτρονικό έλεγχο στάθμισης χαρακτήρα.

Αυτό, όμως,  που σίγουρα και αποτελεσματικά μπορεί  να αλλάξει είναι  η  συμπεριφορά τους  στα πλαίσια ενός κράτους δικαίου. Απλά αναγκάζονται να αλλάξουν συμπεριφορά, βλέποντας ότι υπάρχει ισοπολιτεία και ισονομία, κράτος που υπολογίζει και σέβεται τον πολίτη, γιατί αν δεν το πράξουν θ' αποτελέσουν ξένο σώμα, μίασμα. Ένα τέτοιο κράτος, έννομης τάξης, λειτουργεί γι' αυτούς σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ, εντός της οποίας οι νοοτροπίες αυτοκαθαίρονται απαλείφοντας  αρνητικά και προσδίδοντας θετικά στοιχεία.    Δείτε το συνέλληνα  που επέστρεψε οίκαδε για διακοπές από τη Γερμανία, μετά από δύο χρόνια διαμονής, συγκρίνετε την πριν με τη νυν κοινωνική  συμπεριφορά του και θα καταλάβετε τι εννοούμε... Σταθμίστε τη συμπεριφορά του Γερμανού, του Αμερικάνου, του Άγγλου  στην πατρίδα του και την αντίστοιχη, όταν επισκέπτεται την Ελλάδα, το λίκνο, υποτίθεται, του πολιτισμού.  Μιλάμε για άσπρο-μαύρο. Γιατί εκεί υπάρχει έννομη κοινωνία, έννομη τάξη. Αντίθετα «εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι/ ένα πεδίο βολής φτηνό/που ασκούνται βρίζοντας/ξένοι φαντάροι», όπως μας θυμίζει πικρά, μα εύστοχα ο Άλκης Αλκαίου. Είναι στη φύση του ανθρώπου χωρίς Νόμο να ασυδοτεί.

«Τις πταίει», λοιπόν; Ποιοι δεν επιθυμούν εδώ και 200 περίπου χρόνια Κράτος Δικαίου; Η ιστορία αρχίζει από το 1821. Οι Φαναριώτες, και κύρια ο Καποδίστριας, γνώριζαν ότι έπρεπε να γίνει κράτος και οι πολίτες να γίνουν πολίτες κράτους και όχι το κράτος να είναι φέουδο των πολιτικών και των ποικιλώνυμων τοπαρχών και καταπατητών.  Όταν, ο Ιωάννης Καποδίστριας, Κυβερνήτης της Ελλάδος από το 1827 έως το 1831, ζήτησε από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη να παραδώσει στο κράτος τα κερδοφόρα τελωνεία της Μάνης, που εκμεταλλευόταν οικογενειακώς, η ιστορική   απάντηση του τελευταίου, που υπήρξε, μάλιστα, στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης του 1821,  υπήρξε αφοπλιστική: «Φίλε Κυβερνήτη, γιατί πολεμούσα τους Τούρκους τόσα χρόνια»; Τα παρακάτω... γνωστά. Alea jacta est (ο κύβος ερρίφθη)...

Το όνειρο για ένα κράτος δικαίου κόπηκε μαζί με το νήμα της ζωής του Κυβερνήτη. Το πρόβλημα, όμως, παραμένει και θεριεύει.   Η σύγκρουση που προκάλεσε – τηρουμένων των αναλογιών – συνεχίζεται μέχρι και σήμερα κι ας  καμώνονται κάποιοι υποκριτές – πολλοί δυστυχώς – πως ψάχνουν το πρόβλημα  στη νοοτροπία, τη φοροδιαφυγή, στους Σόιμπλε κλπ., δηλαδή σ' όλα αυτά που αποτελούν συμπτώματα της αρρώστιας.  Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις κι εμείς τίποτε δεν είδαμε, τίποτε δε μάθαμε, τίποτε δε διδαχτήκαμε. Το Κράτος της έννομης τάξης εξακολουθεί ν' αποτελεί για την Ελλάδα όνειρο θερινής νύχτας ή πιο ρεαλιστικά μια ακόμα επανάσταση που χάνει καθημερνά μάχες. Κάποιοι είτε ονομάζονται οπλαρχηγοί είτε οικογένειες είτε κοτζαμπάσηδες  είτε δερβίσηδες είτε τοπάρχες είτε ποικιλώνυμες ελίτ έχουν βάλει τα συμφέροντά τους πάνω από το συμφέρον της πατρίδας, των πολιτών. Ασύστολα θρασείς ψηφίζουν νόμους ραμμένους στα μέτρα τους, νόμους κατάλοιπα της κοινωνίας  προνομίων, νόμους με  παραθυράκια που βλέπουν στην υπονόμευση της έννομης τάξης, καθώς και θεσμούς αυτοάμυνας και αυτοπροστασίας, όπως άρθρα 86 και 62 του Συντάγματος – περί ευθύνης Υπουργών και ασυλίας Βουλευτών – και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός...

Η ποικιλώνυμη κρίση που βιώνουμε – αιτιατό του προβλήματος – γιγαντώνεται απτόητη και ακαταμάχητη μέσα στο γόνιμο έδαφος του νεοφιλελευθερισμού, μεταλλασσόμενη, μέρα  τη μέρα, σε ανήμερο και αδέσποτο μονιά που απειλεί, ακόμη και εθνική υπόσταση.  Μέρες του 1453...«Εάλω η Πόλις»...

Και ημείς; ... Ιλαρώς διαπλέομεν ωκεανόν...

Ετικέτες:Παιδεία Κράτος Δικαίου Ιωάννης Καποδίστριας

Κατηγορία:Άρθρα

Μοιραστείτε το:

Σχετικές δημοσιεύεσεις